Het Nederlands Leder en Schoenen Museum

De geschiedenis van het Nederlands Leder en Schoenen Museum begint in het midden van de 20ste eeuw bij Antoon Hendriks (1905-1965) uit Waalwijk. Hendriks is leraar schoenmaken aan de Vakschool in die gemeente en verzamelaar van allerlei voorwerpen die met schoenen en schoenmaken van doen hebben. In 1953 toont hij een deel van zijn verzameling tijdens de SLEM, een grote expositie van schoenen, leer en mode in het Waalwijkse. Een belangrijke gebeurtenis, want zelfs koningin Juliana komt een kijkje nemen! De reacties op Hendriks´ expositie zijn zó positief dat een groep Waalwijkse industriëlen een museumstichting in het leven roept om te bewerkstelligen dat Hendriks zijn verzameling permanent kan tonen.

Op 31 juli 1954 opent het Oudheidkundig Museum voor de Schoen- en Lederindustrie zijn deuren op de Kloosterwerf in Waalwijk. Dit gebouw is echter bij aanvang al te klein. Er kunnen amper tien mensen tegelijkertijd naar binnen!

Pas in 1960 kan er verhuisd worden. Het museum wordt dan gehuisvest in de voormalige woning van lederfabrikant Witlox aan de Grotestraat 148. Ook dit gebouw voldoet al snel niet meer aan de eisen die een snelgroeiende verzameling met zich meebrengt.

Talloze plannen voor uitbreiding en verhuizing passeren de revue tot de gemeente Waalwijk in 1983 de voormalige schoen-fabriek Pinocchio beschikbaar stelt. In dat jaar werd ook de naam van het museum gewijzigd.

Tot op de dag van vandaag is het Nederlands Leder en Schoenen
Museum in dit pand gehuisvest.

De collectie is gedurende 55 jaar enorm in omvang toegenomen. Naast de basisverzameling van de heer Hendriks is de verzameling uitgebreid met o.a. machines voor leerlooien en schoenfabricage, koffers en tassen, goudleer en paardentuig. Het Nederlands Leder en Schoenen Museum toont met hart en ziel zijn ‘leerrijk’verleden!